Πάρανταϊς

Έγραψαν

Η συγγραφέας θέλει να κατανοήσει τη βία, όχι απλώς να την καταγγείλει.  Ένα απίστευτο επίτευγμα αυτοελέγχου, ένα σύγχρονο αριστούργημα.  

The Times Literary Supplement   

​

 Ο αναγνώστης πρέπει να προειδοποιηθεί ότι αυτό το βιβλίο σφύζει από βία.  Το ταλέντο της Μελτσόρ συνίσταται στο ότι μπολιάζει το «κακό» με ψυχολογική πολυπλοκότητα.    

The New York Times    

​

Για την Εποχή των τυφώνων η Μελτσόρ είχε πει πως ήθελε να γράψει ένα μυθιστόρημα που ο αναγνώστης να μην μπορεί να το αφήσει.  Το κατάφερε τότε, το καταφέρνει και τώρα ξανά.  The Guardian    

​

Μολονότι το μυθιστόρημα μπορεί να διαβαστεί σε μια καθισιά, δεν είναι εύκολο να το καταπιείς με τη μία, να κοιτάξεις τη βία κατάματα, αβοήθητος.  

The Harvard Review 

Η Φερνάντα Μελτσόρ στους New York Times

Ένα αμείλικτο βλέμμα στις παθογένειες και τη βία της Βερακρούζ. Η Μελτσόρ ξεκαθαρίζει ότι δεν έχει την πρόθεση να ερμηνεύσει ή να εξηγήσει την πατρίδα της. Τα μυθιστορήματά της δεν είναι τόσο νωπογραφίες του Μεξικού, όσο ένα είδος λογοτεχνικής μαγνητικής τομογραφίας που διερευνά και αποκαλύπτει αθέατες πλευρές της ανθρώπινης συνθήκης. 

Η Μελτσόρ αποτυπώνει τη βιαιότητα της ανδρικής επιθυμίας και τη βία την οποία έχει υποστεί η ίδια στη Βερακρούζ. Γνωρίζει και συζητά το πόσο επικίνδυνη είναι η ζωή για μια γυναίκα στο Μεξικό, αλλά της φαίνεται ενδιαφέρον ότι οι αναγνώστες υποθέτουν ότι εμπνέεται μόνο από την πραγματικότητα και όχι, για παράδειγμα, από συγγραφείς όπως ο Κόρμακ Μακάρθι, ο Ντένις Τζόνσον και ο Λι Στρίνγκερ.

Στα βιβλία της η απόδοση της ανδρικής φαντασίωσης και βιαιότητας είναι ολοκληρωτική και φρικιαστική. Ορισμένοι αναγνώστες δυσκολεύονται. Η Μελτσόρ όμως επιμένει να αναγνωρίζει την ανθρωπιά που κρύβεται ακόμα και στους πιο μοχθηρούς ήρωες, κάτι που αποκαλεί άσκηση ριζοσπαστικής και απεγνωσμένης ενσυναίσθησης.

Η Μελτσόρ γράφει για φόνους, για βιασμούς, για ανθρώπους εθισμένους στο πορνό, για τη συστηματική κακοποίηση των γυναικών από τους άνδρες. Την ίδια ώρα όμως τα βιβλία της μιλούν για παραμελημένα μικρά αγόρια και ζωές στερημένες από αγάπη. Γράφει για τη φρίκη με ανθρωπιά και χάρη. 

Ολόκληρο το άρθρο εδώ.

Το «Πάρανταϊς» στο Βήμα (…) πώς θα μπορούσε να συνοψιστεί η πλοκή στο μυθιστόρημα της Μελτσόρ; To «παλαβό σχέδιο» του ευκατάστατου Φράνκο να κατακτήσει το σώμα της σενιόρας Μαριάν, της παντρεμένης και σαγηνευτικής γειτόνισσάς του στο «Πάρανταϊς», διασταυρώνεται δραματικά με τον «στόχο ζωής» του Πόλο, να αποτινάξει την κατάφωρη αδικία που βιώνει και να διεκδικήσει την ελευθερία. Η Φερνάντα Μελτσόρ, αφενός, με γλώσσα περίτεχνη και πυρετώδη που έχει τις καταβολές της στον Φόκνερ και, αφετέρου, ένα βλέμμα εμβαπτισμένο στο όραμα του Μπολάνιο, συνθέτει ένα θαυμάσιο και πολυπλόκαμο θρίλερ, ψυχολογικό, υπαρξιακό, κοινωνικό, εν τέλει βαθιά πολιτικό. Η ίδια φαίνεται να διερευνά, μέσα από τα κείμενά της, το λογοτεχνικό ύφος που ταιριάζει στη βία, στην περίπλοκη φύση της και στις διαδρομές της, εξωτερικές και εσωτερικές, τόσο σε ατομικό όσο και σε συλλογικό επίπεδο.

Το «Πάρανταϊς» στην Καθημερινή Τα βιβλία της είναι μυθιστορηματικά δοκίμια πάνω στον χαμό –έχουμε μια καθαρή λογοτεχνία του χαμού εδώ πέρα–, μια (επιτυχής) προσπάθεια όχι απλώς να κατανοήσει τη βία, αλλά να συνομιλήσει επί ίσοις όροις μαζί της, να προχωρήσει στην ανατομία μιας κοινωνίας εγγενώς πατριαρχικής, βουτηγμένης στη δυσπραγία, στην πνευματική ανέχεια, στην απάθεια και στο μίσος. Η Μελτσόρ δεν κάνει κάποιου είδους καταγγελία στα βιβλία της, είναι πολύ μοντέρνα για κάτι τέτοιο. Γίνεται η φωνή της απελπισίας και εκρήγνυται εκεί μέσα. Και γίνεται επίσης ο ήρωάς της με έναν τρόπο που σε τρομάζει: πώς τα κατάφερε αυτή, μια εκλεπτυσμένη νεαρή Μεξικανή συγγραφέας, βραβευμένη, πολυμεταφρασμένη, με πολλές διεθνείς συνεργασίες, να υποδυθεί με τέτοιον πόνο έναν μισογύνη αλκοολικό έφηβο που κοιμάται στο πάτωμα, σε ένα παλιόσπιτο όπου η τηλεόραση παίζει όλη μέρα, με μια μάνα-τέρας, με μια δουλειά εξοντωτική, μεγαλωμένο σε ένα κτηνώδες περιβάλλον τρόμου, ζόφου, συμμοριών, γυναικείας κακοποίησης και βίας; Και μάλιστα να τα κάνει αυτά με μια πρόζα ακριβείας, λεπταίσθητη, στοχαστική και λαμπερή σαν να την έχεις πασπαλίσει με χρυσόσκονη;