Δωσίλογοι και Ονειροπόλοι

Έγραψαν

Διαβάστε απόσπασμα από την προδημοσίευση του βιβλίου, εδώ (DNEWS, 18/4/2026).

Ο ονειροπόλος Πέτρος Κόκκαλης και ο δωσίλογος Λογοθετόπουλος πρωταγωνιστές στο νέο βιβλίο του Ξενοφώντα Κοντιάδη,
γράφει ο Βασίλης Σκουρής, στο DNEWS

(…) Ένα βιβλίο που αφηγείται με συναρπαστικό τρόπο τη ζωή και τη δράση του «ονειροπόλου» Πέτρου Κόκκαλη, καθηγητή της Χειρουργικής, αργότερα υπουργού στην Κυβέρνηση του Βουνού και πολιτικού πρόσφυγα μετά το τέλος του Εμφυλίου, καθώς και του «δωσίλογου», καθηγητή της Γυναικολογίας και πρωθυπουργού της κατοχικής Κυβέρνησης Κωνσταντίνου Λογοθετόπουλου. Μέσα από την ιστορία των δύο παλιών φίλων και συναδέλφων, που γίνονται στην Κατοχή άσπονδοι εχθροί, παρουσιάζεται με μυθιστορηματικό τρόπο μία από τις πιο σκοτεινές περιόδους της σύγχρονης ελληνικής Ιστορίας. (…)

Διαβάστε περισσότερα, εδώ
Βασίλης Σκουρής, DNEWS (25/4/26)

Συνέντευξη στον Γιώργο Μελιγγώνη και τον ραδιοφωνικό σταθμό Αθήνα 98,4

(…) «Το βιβλίο μου «Δωσίλογοι και Ονειροπόλοι» που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Τόπος, αφηγείται τη δραματική πορεία δύο ανθρώπων που από φίλοι βρέθηκαν σε αντίπαλα στρατόπεδα κατά τη δεκαετία του ’40. Μέσα από τις ζωές τους επιχειρείται να φωτιστούν οι βαθιές πληγές εκείνης της περιόδου, οι οποίες εξακολουθούν να επηρεάζουν τη σύγχρονη ελληνική κοινωνία. Πιστεύω ότι ως ένα ζωντανό μυθιστόρημα, μπορεί να  αγγίξει περισσότερο κάθε αναγνώστη σχετικά με τα γεγονότα εκείνης της περιόδου για την οποία υπάρχει ένα ανεξάρτητο ενδιαφέρον από την  ελληνική κοινωνία». (…)

Διαβάστε περισσότερα, εδώ

Μια κουβέντα για το νέο βιβλίο του Ξενοφώντα Κοντιάδη,
με τον Γιάννη Καραχάλιο, στο INFOWAR

(…) Το ενδιαφέρον για τον δωσιλογισμό δεν είναι νοσηρό, όπως θα μπορούσε κάποιος να προσάψει. Συναρτάται με την ανάγκη για ηθική κάθαρση και κατανόηση της προδοσίας. Σε αντίθεση με άλλες χώρες, στην Ελλάδα η τιμωρία των συνεργατών των κατακτητών ήταν πλημμελής έως ανύπαρκτη, λόγω του Εμφυλίου που ακολούθησε. Πολλοί δωσίλογοι ενσωματώθηκαν στον κρατικό μηχανισμό, δημιουργώντας ένα αίσθημα αδικίας και ένα ανεπούλωτο τραύμα, που μεταφέρεται από γενιά σε γενιά. Πέρα από αυτό, πρόκειται για την ανατομία του φόβου: Μας ενδιαφέρει να μάθουμε τι ωθεί έναν άνθρωπο στην προδοσία της πατρίδας του ή και του γείτονά του. Είναι τα κίνητρα η επιβίωση, η ιδεολογία ή ο καιροσκοπισμός; (…)

Διαβάστε περισσότερα, εδώ
INFOWAR (8/5/2026)

Δωσίλογοι και Ονειροπόλοι: Βιβλιοκρισία της δικηγόρου Μ. Λέτσου

(…) Το Δωσίλογοι και Ονειροπόλοι είναι ένα βιβλίο για το παρελθόν που μιλά ευθέως στο παρόν. Υπενθυμίζει ότι οι κοινωνίες δεν κρίνονται μόνο από τους εχθρούς που αντιμετωπίζουν, αλλά και από τους ανθρώπινους τύπους που επιβραβεύουν. Δεν αλλάζουν με ημερομηνίες και καθεστώτα. Αλλάζουν όταν σπάζουν οι μηχανισμοί που επιτρέπουν στους ίδιους τύπους εξουσίας να ανακυκλώνονται με νέα πρόσωπα και νέο αφήγημα. Εν τέλει, το βιβλίο μάς υπενθυμίζει ότι μια δημοκρατία δεν απειλείται μόνο από εξωτερικούς εχθρούς, αλλά κυρίως από την εσωτερική κανονικοποίηση της ιδιοτέλειας, της ατιμωρησίας και της προσαρμογής στον ισχυρό υπό το άλλοθι της εκάστοτε ΤΙΝΑ. (…)

Διαβάστε περισσότερα, εδώ
Μυρτώ Λέτσου, JACOBIN (8/5/2026)

Πόσο ευδιάκριτο είναι το Καλό από το Κακό;
γράφει ο Ξενοφών Κοντιάδης, στην Αυγή της Κυριακής

(…) Τα ερωτήματα που με απασχόλησαν ήταν: Ποια κίνητρα οδήγησαν στις διαφορετικές επιλογές τους; Τι κρύβεται πίσω από την προσωπική τους σύγκρουση; Πώς εμφανίζονται μέσα από τα μάτια των γυναικών που τους συντροφεύουν; Πώς αντιμετώπισαν τα μεγάλα διλήμματα και τη βίαιη αποκοπή από την προπολεμική ζωή τους; Πόσο ευδιάκριτο είναι το Καλό από το Κακό; Με το βιβλίο αυτό ολοκληρώνεται η «Τριλογία για τη μνήμη», που περιλαμβάνει επίσης τα βιβλία «Η τρέλα ν’ αλλάξουν τον κόσμο» (2022), όπου αφηγούμαι τη ζωή και τον θάνατο του Δημήτρη Μπάτση και του Νίκου Μπελογιάννη, και «Η νύχτα που έφυγε ο Παύλος» (2023), τις ηρωικές ιστορίες του Γρηγόρη Λαμπράκη και του Παύλου Φύσσα με πενήντα χρόνια απόσταση. Μέσα από τις προσωπικές περιπέτειες των πρωταγωνιστών των «Δωσίλογων και Ονειροπόλων» προσπάθησα να αποτυπώσω τη σύγχρονη Ιστορία της χώρας. (…)

Διαβάστε περισσότερα, εδώ
Ξ. Κοντιάδης, εφημερίδα Αυγή της Κυριακής

Η τραγικότητα της μοίρας ανθρώπων που έζησαν σε περιόδους που η Ιστορία μετατράπηκε σε μια αμείλικτη συμφορά,
γράφει ο Χρήστος Ράμμος, στο The Press Project

(…) Το βιβλίο μιλάει παράλληλα και εναλλάξ για δύο ιστορικά υπαρκτά πρόσωπα: Τον γιατρό Κωνσταντίνο Λογοθετόπουλο, γιατρό γυναικολόγο, που στην Κατοχή ανέλαβε δωσίλογος “πρωθυπουργός” της κατοχικής κυβέρνησης υπό τους Ναζί κατά την περίοδο 1942-1943. Και παράλληλα για τον ιδεαλιστή γιατρό [χειρούργο] τον Πέτρο Κόκκαλη, ο οποίος την ίδια ακριβώς χρονική περίοδο ακολούθησε μια εντελώς διαφορετική πορεία [την ακριβώς αντίθετη]. Εντάχθηκε στην Αντίσταση και στις δύο κυβερνήσεις του Βουνού [την πρώτη με το ΕΑΜ το 1944 και την δεύτερη με τον ΔΣΕ το 1948] και έγινε ο χειρουργός των σπηλαίων του Γράμμου και του Βιτσίου, κατέληξε δε σε ισόβια εξορία στην Ανατολική Γερμανία όπου πέθανε. (…)

(…) Ωστόσο ο Ξενοφών Κοντιάδης δεν κάνει το λάθος των ίσων αποστάσεων. Είναι σαφές ότι ενώ μας μεταφέρει στο δύσκολο κλίμα της εποχής, στην ζοφερή Κατοχή, μας δείχνει ότι η συνεργασία με τον ναζιστή κατακτητή δεν μπορεί να συγκριθεί με καμία άλλη πολιτική εκτροπή, όπως πχ ο Σταλινισμός. Και αυτό είναι μια ακόμη μεγάλη αρετή του βιβλίου, στην εποχή μας, στην οποία μαζί με την άνοδο της Ακροδεξιάς καλπάζει ο ιστορικός αναθεωρητισμός και η σχετικοποίηση των πάντων. Ακόμη και των αντιδημοκρατικών και φασιστικών ιδεολογιών και πρακτικών. Τέλος, δεν μπορώ να μην εκφράσω την εκτίμηση μου στο γεγονός ότι ο Ξενοφών Κοντιάδης έχει το μεγάλο θάρρος να μιλήσει έξω από τα δόντια και δημόσια και να προβεί σε μια δική του “πατροκτονία”. Από το βιβλίο έμαθα ότι ο Κωνσταντίνος Λογοθετόπουλος [ο “κακός’’ της υπόθεσης] ήταν προπάππους του. (…)

Διαβάστε περισσότερα, εδώ
Χρήστος Ράμμος, ThePressProject (17/5/2026)