Θρήνος για την Τζούλια

Έτσι ξεκινάει αυτή η παράδοξη, σκοτεινά πνευματώδης νουβέλα, όπου ένας αλλόκοσμος  επόπτης παρακολουθεί, σε μόνιμη σύγχυση, την πορεία μιας νεαρής γυναίκας προς την ενηλικίωση. Τι είναι αυτό το πνεύμα; Όχι απλώς ένα αφηγηματικό εγώ αλλά κι ένας χειριστής από ψηλά (όχι πάντως άγιος), με καθοδηγητική παρουσία, ηδονοβλεπτική μέχρι το κόκαλο, που παραμένει ωστόσο άγνωστος στην ίδια την Τζούλια. Γι’ αυτήν, από την άλλη, το πνεύμα γνωρίζει ταυτόχρονα πάρα πολλά και πολύ λίγα, καθώς η συναισθηματική, σωματική και σεξουαλική της ύπαρξη δεν μπορεί παρά να είναι γρίφος, οσοδήποτε γοητευτικός, για έναν άφυλο καθαρό νου.

Οι δυο τους αποτελούν ένα αταίριαστο ζευγάρι προορισμένο εξαρχής ν’ αποτύχει, έστω κι αν τα βγάζουν πέρα όπως-όπως με παιδικές δοκιμασίες, δύσκολους γονείς, ροζ συνολάκια, χορούς και χτυποκάρδια. Έπονται ο έρωτας κι ο γάμος, όχι κατ’ ανάγκη μ’ αυτή τη σειρά, κι εκεί όλα αρχίζουν πραγματικά να στραβώνουν.

Αδημοσίευτη πριν από την αυτοκτονία της Σούζαν Τάουμπες το 1969, η νουβέλα αυτή, που συνοδεύεται από εννέα διηγήματα, είναι μια απαράμιλλη αλληγορική διερεύνηση της διττής συνείδησης μιας γυναίκας, και μαζί ένα αριστούργημα της λογοτεχνίας του γκροτέσκου – προϊόν ενός «αυθεντικού ταλέντου», όπως είπε ο Σάμιουελ Μπέκετ στον Γάλλο εκδότη του, «γεμάτο ερωτικές πινελιές που διαθέτουν ένταση και ωμή γλώσσα», ένα βιβλίο που «θα ξαναδιαβάσω».